Που οδηγεί η συμφωνία Ισραήλ–Hamas;

του Βασίλη Γιαννακόπουλου (http://www.geostrategy.gr/)

Μετά από 30 μήνες και 10 ημέρες ως πρωθυπουργός, ο Netanyahu κατέρριψε τη φήμη του
πολιτικού που «λέει αλλά δεν πράττει». Τα συναισθήματα στο Ισραήλ είναι ανάμικτα. Οι
Εβραίοι ακτιβιστές φυσικά πανηγυρίζουν, ωστόσο η αντιπολίτευση καθώς και κάποια μέλη
της κυβέρνησης συνασπισμού έκαναν λόγο για λάθος κίνηση, που θα επιφέρει δυσμενείς
επιπτώσεις στην ασφάλεια της χώρας. Ο ίδιος Ισραηλινός πρωθυπουργός τόνισε ότι «είναι ηκαλύτερη συμφωνία, που θα μπορούσαμε να έχουμε με δεδομένη την αναταραχή στηνπεριοχή».

Στο ίδιο μήκος κύματος κυμάνθηκαν και οι δηλώσεις του Ισραηλινού υπουργού
Άμυνας Ehud Barak, ο οποίος μεταξύ άλλων υποστήριξε ότι «ήταν ένα μεγάλο βήμα για να
φέρουμε πίσω τον Gilad». Αντίθετα, ο υπουργός Εθνικών Υποδομών, Uzi Landau, ο οποίος
ήταν ένα από τα τρία μέλη του υπουργικού συμβουλίου που δεν υποστήριξαν την πρόταση
του Netanyahu, δήλωσε: «Η απελευθέρωση των ΄τρομοκρατών΄ δίνει κίνητρο για περαιτέρω
απαγωγές Ισραηλινών στρατιωτών. Είναι μια μεγάλη νίκη της Hamas».

Παρόμοια ήταν και ητοποθέτηση της αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ηγέτιδας του κόμματος Kadima,Tzipi Livni, η οποία δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «η απελευθέρωση ΄τρομοκρατών΄ από τιςισραηλινές φυλακές ήταν μια κίνηση που θα επιφέρει προβλήματα ασφάλειας».
Θέλοντας έτσινα επισημάνει ότι μετά την απελευθέρωση του Gilad Schalit, η κατάσταση ασφάλειας θαεπιδεινωθεί, καθώς αρκετοί από τους αποφυλακισθέντες Παλαιστίνιους θα επανενταχθούν σετρομοκρατικές οργανώσεις και θα αναλάβουν ενεργό ρόλο κατά του Ισραήλ.

Άραγε ποιες εξελίξεις θα πρέπει να αναμένουμε μετά τη συμφωνία του Ισραήλ με τη
Hamas για την απελευθέρωση του Ισραηλινού δεκανέα Gilad Schalit και των 1.027
κρατούμενων Παλαιστίνιων,[1] με τη διαμεσολάβηση του Καΐρου;

Είτε εξετάσουμε την εν λόγω συμφωνία από την πλευρά της κυβέρνησης είτε από την
πλευρά της αντιπολίτευσης, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ήδη έχουν προκύψει νέα
δεδομένα αναφορικά με την πορεία του «παλαιστινιακού προβλήματος», αλλά και με τις
μελλοντικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Οι απαισιόδοξοι κάνουν λόγο για επιδείνωσητης περιφερειακής κατάστασης ασφάλειας, μετά την αποφυλάκιση των Παλαιστίνιων.

Αντίθετα, οι πιο αισιόδοξοι εκτιμούν ότι η συμφωνία Ισραήλ-Hamas θα οδηγήσει σε μια σειράεξελίξεων, που πιθανόν να σηματοδοτήσουν την αλλαγή του τοπίου, βελτιώνοντας την
περιφερειακή κατάσταση ασφάλειας και φέρνοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων
Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους.

Αφήνοντας την απαισιόδοξη οπτική γωνία, η οποία αν επιβεβαιωθεί απλά θα
συντηρήσει το ήδη συγκρουσιακό κλίμα που επικρατεί στην περιοχή, και ακολουθώντας την
πιθανή αισιόδοξη προοπτική, ας εξετάσουμε «τι σημαίνει αυτή η συμφωνία για τους κύριουςδρώντες»:

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu, ικανοποιώντας τους Ισραηλινούς
ακτιβιστές και «βεβαιώνοντας» την εβραϊκή κοινωνία ότι εκτός από λόγια μπορεί να
προχωρήσει και σε έργα, αναμένεται να αυξήσει τις πιθανότητες της πολιτικής του
επιβίωσης. Επιπρόσθετα, αναμένει αμερικανικές πιέσεις προκειμένου να διατηρήσει
το θετικό κλίμα που δημιουργήθηκε και το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε
βελτίωση των ισραηλινο-παλαιστινιακών σχέσεων. Αντίθετα, στο εσωτερικό αναμένει
έντονες αντιδράσεις και απαιτείται να χειρισθεί δεξιοτεχνικά το θέμα των εποικισμών
στα παλαιστινιακά εδάφη.

Σαφώς, το Κάιρο κερδίζει αρκετούς πόντους τουλάχιστον σε περιφερειακό επίπεδο,
αφού με τη διαμεσολάβησή του στη συμφωνία Ισραήλ-Hamas εμφανίζεται ως
σταθεροποιητική δύναμη στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης
Ανατολής γενικότερα. Επίσης, ικανοποιεί κατά κάποιο τρόπο τη Μουσουλμανική
Αδελφότητα, που έκανε λόγο για επανεξέταση της ειρηνευτικής συμφωνίας Ισραήλ-
Αιγύπτου και ταυτόχρονα αποσπά μέρος της προσοχής των Αιγύπτιων διαδηλωτών.

Μεταξύ Καΐρου και Τελ Αβίβ δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για αποκατάσταση ως
ένα βαθμό της ρήξης που είχε επέλθει πρόσφατα στις σχέσεις των δύο χωρών. Το
γεγονός αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως αντίβαρο στις επιδιώξεις της
Άγκυρας, που αποσκοπεί αφενός στην περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεών της με το
Κάιρο και αφετέρου στη δημιουργία συγκρουσιακής σχέσης μεταξύ Καΐρου και Τελ
Αβίβ. Επίσης, φαίνεται να δημιουργείται πρόβλημα και στην εφαρμογή του τουρκικού
σχεδίου πατρωνίας των Παλαιστινίων και ιδιαίτερα της Hamas στη Λωρίδα της Γάζας.
Συνεπώς, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις περιορισμού των επιδιώξεων της
Τουρκίας σε περιφερειακό επίπεδο. Είναι προφανές ότι η Άγκυρα αφενός βρέθηκε
έξω από τις εξελίξεις και ότι αφετέρου αναζητά επειγόντως νέο ρόλο στην έκβαση του
«παλαιστινιακού». Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται και από τις δηλώσεις του Τούρκου
υπουργού Εξωτερικών Ahmet Davutoğlu, ο οποίος μετά την ανακοίνωση της
συμφωνίας υπογράμμισε ότι «η Τουρκία πραγματοποίησε στο παρελθόν ορισμένες
άμεσες ή έμμεσες επαφές με τη Hamas και το Ισραήλ, για να πετύχει την
απελευθέρωση του Ισραηλινού στρατιώτη» και ότι «ο εξόριστος στη Δαμασκό
πολιτικός ηγέτης της Hamas, Khaled Meshaal, του τηλεφώνησε για να τον
ενημερώσει».

Σε κάθε περίπτωση, η Hamas, που ευχαρίστησε το νέο Αιγύπτιο αρχηγό
πληροφοριών στρατηγό Murad Mowafi για τη διαμεσολάβησή του, δικαιούται να
πανηγυρίζει και να θεωρεί τη συμφωνία ως μια μεγάλη νίκη. Η παλαιστινιακή
οργάνωση, εφόσον εκμεταλλευθεί την ευκαιρία που της παρουσιάζεται, μπορεί να
λειτουργήσει βραχυ-μεσοπρόθεσμα ως «ισότιμος και νόμιμος» παίχτης τόσο στα
ενδο-παλαιστινιακά θέματα, όσο και στις διαπραγματεύσεις που πιθανόν θα
ακολουθήσουν και θα αφορούν στη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Η
απελευθέρωση των εκατοντάδων κρατούμενων Παλαιστίνιων, που καταλογίζεται ως
δική της επιτυχία, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει αύξηση της δημοτικότητάς της όχι
μόνο στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά και στη Δυτική Όχθη. Επομένως, ο Ismail Haniya –
πρωθυπουργός στη Λωρίδα της Γάζας από τις εκλογές του 2006- μεγεθύνει το
πολιτικό του ανάστημα έναντι του Mahmoud Abbas και θέτει σοβαρή υποψηφιότητα
για τις μελλοντικές εκλογές στα παλαιστινιακά εδάφη. Όσο για τον πολιτικό ηγέτη της
Hamas, Khaled Meshaal, λόγω των εξελίξεων στη Συρία και των διπλωματικών
επιτυχιών της Αιγύπτου, δεν αποκλείεται να τον δούμε να «μετακομίζει» από τη
Δαμασκό στο Κάιρο, γεγονός που θα αποδυναμώσει το «σιιτικό άξονα» και θα
αυξήσει το κύρος και το ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Στη Δυτική Όχθη, ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Mahmoud Abbas αντιλαμβάνεται την
αλλαγή των δεδομένων και γνωρίζει ότι μάλλον θα πρέπει να «φρενάρει» προς το
παρόν την πρωτοβουλία της μονομερούς αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους
και να χαμηλώσει τους τόνους αναφορικά με την εποικιστική δραστηριότητα των
Ισραηλινών στην ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη, καθώς δημιουργούνται
οι προϋποθέσεις έναρξης νέων ειρηνευτικών συνομιλιών.

Από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται αισιόδοξη –ως
συνήθως- και κάνει λόγο για πιθανή έναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ
Ισραηλινών και Παλαιστίνιων, προτείνοντας μαζί με το «ατελέσφορο» Κουαρτέτο
(ΟΗΕ, ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία) μια μεταξύ τους προκαταρτική συνάντηση στις 23 ή 26
Οκτωβρίου στην Ιορδανία. Το State Department δεν θα διστάσει να «υποδείξει» στο
Netanyahu ότι η εποικιστική δραστηριότητα των Ισραηλινών στα παλαιστινιακά εδάφη
θα πρέπει να παγώσει, προκειμένου μα μην τορπιλισθεί η μέχρι στιγμής ευοίωνη
έκβαση του «παλαιστινιακού».

Είναι γεγονός ότι το «παλαιστινιακό» βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη φάση και ότι
οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν στην περιοχή εξαρτώνται πρωτίστως από τη συμπεριφορά
των εμπλεκόμενων πλευρών. Με δεδομένη την ανησυχία του Ισραήλ για τη μετά την αραβική
άνοιξη εποχή και αν πράγματι υφίσταται η πολιτική βούληση από το σύνολο των
εμπλεκόμενων, τότε δεν είναι απίθανο τους επόμενους μήνες οι δύο πλευρές να καταλήξουνσε μια σειρά ειρηνευτικών συνομιλιών με αντικείμενο τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Μια εξέλιξη που δεν αφήνει αδιάφορη την Αθήνα, όχι μόνο για λόγους περιφερειακής
ασφάλειας και διατήρησης της παραδοσιακής ελληνο-αραβικής φιλίας, αλλά και για έναν
ακόμη σημαντικό λόγο: «την υποβάθμιση του ρόλου της Άγκυρας από τις εξελίξεις στην
ανατολική Μεσόγειο». Στην παρούσα φάση, ένα από τα θέματα που ανησυχούν την Αθήνα
είναι μια πιθανή διμερής συμφωνία οριοθέτησης των ΑΟΖ Τουρκίας και Αιγύπτου, η οποία
μπορεί να μην είναι σύμφωνη με τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, όμως θα
δημιουργήσει επιπρόσθετα προβλήματα. Όσο το Τελ Αβίβ κατορθώνει να συνεργάζεται με το
Κάιρο και τους Παλαιστίνιους και όσο η Αθήνα διατηρεί σχέσεις συνεργασίας με τους
Αιγύπτιους, τόσο θα υποβαθμίζεται και ο ρόλος της Άγκυρας στην ανατολική Μεσόγειο και
στη Μέση Ανατολή γενικότερα. Ήδη, στις 12 Οκτωβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών Σταύρος
Λαμπρινίδης συναντήθηκε στο Κάιρο με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Mohamed Kamel Amr, ο
οποίος τον διαβεβαίωσε ότι «η χώρα του θα τηρήσει όλες τις συμφωνίες που έχει υπογράψει,συμπεριλαμβανομένης της οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Κύπρο, αλλά και των ελληνικώνεπενδύσεων στην Αίγυπτο».

[1] Σε πρώτη φάση, θα αποφυλακισθούν 450 Παλαιστίνιοι, εκ των οποίων οι 280 είχαν καταδικασθεί σεισόβια। Το Ισραήλ συμφώνησε να απελευθερώσει 96 Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη και 14 στηνανατολική Ιερουσαλήμ. Επιπρόσθετα, 203 Παλαιστίνιοι από τη Δυτικοί Όχθη θα μεταφερθούν στη Λωρίδα της Γάζας και 40 σε άλλες χώρες, ενώ 131 κρατούμενοι θα επιστρέψουν στη Λωρίδα της Γάζας.

Ελλάς: Το νέο προτεκτοράτο

Του Κώστα Πικραμένου

Η κάθοδος στελεχών Γερμανικών επιχειρήσεων στην Αθήνα και η προκλητική εμφάνιση του Γερμανού Aντικαγκελάριου Ρέσλερ προκάλεσε στην Ελληνική κοινή γνώμη αίσθημα εθνικής ταπείνωσης. Η περήφανη Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων (2004) κατέληξε χρεοκοπημένη Ψωροκώσταινα της ευρωζώνης (2011).
Ο Έλληνας, εκτός της προσωπικής ανασφάλειας και του οικονομικού αδιεξόδου που αντιμετωπίζει, λόγω της ύφεσης και του Μνημονίου, νιώθει ότι προσβάλλεται η τιμή και η υπόληψη του ως πολίτη ενός Κράτους- προτεκτοράτου Γερμανικών και Γαλλικών συμφερόντων.
Δεν είναι μόνο ο εμπαιγμός περί των Γερμανικών αποζημιώσεων (για τα Ναζιστικά εγκλήματα πολέμου) που αποδεικνύει την αναξιοπρέπεια και το ραγιαδισμό της Ελληνικής πολιτικό-οικονομικής ελίτ, δεν είναι μόνο η πρόσκληση (της κυβέρνησης ΓΑΠ) για επενδύσεις προς τους χθεσινούς χρηματοδότες και μιζαδόρους των κομμάτων εξουσίας (Siemens, Thyssen κ.α), δεν είναι μόνο η μόνιμη πλέον εγκατάσταση (στην Αθήνα) Γάλλων και Γερμανών τοποτηρητών που θα διοικούν de facto την Ελλάδα, δεν είναι μόνο οι προτάσεις της Τρόϊκας για κατάργηση της – ούτως ή άλλως – απαράδεκτης Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Αυτό που ενοχλεί κατάφωρα την Ελληνική κοινή γνώμη και προσβάλλει την αξιοπρέπεια του μέσου Έλληνα πατριώτη είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται 180 χρόνια μετά....
Από τους αντιβασιλείς του Όθωνα που «έπρεπε» να οργανώσουν το υπό γέννηση Εθνικό Κράτος φτάσαμε (2 αιώνες μετά) στους γραφειοκράτες της Bundesbank που πρέπει να βάλουν σε τάξη τα οικονομικά της χρεοκοπημένης Ελλάδας. Και τα ερωτήματα που δημιουργούνται στο μυαλό εκάστου εξ ημών λαμβάνουν πλέον υπαρξιακή διάσταση:
1) Σε τι χρησιμεύει να διεξάγονται πλέον κοινοβουλευτικές εκλογές; Τι εξυπηρετεί η ύπαρξη κομμάτων και μάλιστα αποδεκτών κρατικής επιχορήγησης;

2) Γιατί να λάβω μέρος σε δημοψηφίσματα εφόσον αυτά διεξάγονται για να «νομιμοποιούνται» ειλλημένες αποφάσεις που μεταβάλλουν την Ελλάδα σε αποικία ιθαγενών χαμηλού εργατικού κόστους;

3) Γιατί να κάνω τη θητεία μου στον Ελληνικό Στρατό από τη στιγμή που η εδαφική ακεραιότητα και η εθνική ανεξαρτησία είναι υποθηκευμένη υπό Γερμανο-Γαλλική κηδεμονία; Ποιος είναι ο εχθρός; Και ποιος ο φίλος;


4) Γιατί να πληρώνω φόρους (έκτακτους και τακτικούς) εφόσον αυτοί δεν έχουν ανταποδοτικό όφελος και εξυπηρετούν τοκογλύφους εγχώριους και ξένους;

5) Γιατί να ταξιδεύω με Ελληνικό διαβατήριο εφόσον πλέον θα με αντιμετωπίζουν ως τριτοκοσμικό και υποψήφιο μετανάστη;


Η καταστάση που ξεκίνησε να διαμορφώνεται επίσημα (από το Μάιο 2010) και πλέον παγιώνει τα βασικά χαρακτηριστικά της αφορά σε μία χώρα η οποία, προκειμένου να στηριχθεί το ευρώ (του Γαλλό-Γερμανικού άξονα), πρέπει να μείνει στην ευρωζώνη υπό κηδεμονία αποικιακής μορφής. Το τετράπτυχο α) κυβερνήσεις συναίνεσης β) φτηνό εργατικό δυναμικό γ) ελάχιστο κοινωνικό κράτος δ) υποτυπώδης Άμυνα και Διπλωματία αποτελούν τις παραμέτρους του σχεδίου για την Ελλάδα - προτεκτοράτο που κατασκευάζεται...

Η Νέα Δημοκρατία (αν και όταν) εκλεγεί αυτοδύναμη κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί (και μόνο) την υφιστάμενη κατάσταση που θα της κληροδοτήσει η κυβέρνηση ΓΑΠ (του 20% των ερωτηθέντων στις δημοσκοπήσεις) χωρίς περιθώρια αλλαγής πολιτικής στα βασικά χαρτοφυλάκια (οικονομικών, υποδομών, ανάπτυξης, άμυνας και εξωτερικής πολιτικής). Πως θα κυβερνήσει όταν το ρόλο του Ελεγκτικού Συνεδρίου θα τελούν οι Γερμανοί της Bundesbank και κάθε δαπάνη θα πρέπει να έχει την καταρχήν έγκριση τους; Πως θα ασκήσει κοινωνική πολιτική όταν θα εκβιάζεται για την επόμενη δόση του δανείου; Πως θα ασκήσει αμυντική και εξωτερική πολιτική όταν πχ οι ΤΑΜΣ θα πρέπει να κοστολογούνται και να εγκρίνονται από τους τοποτηρητές της Μέρκελ και του Σαρκοζί;

Η επιστροφή στη δραχμή μπορεί να προσέφερε ευελίξία στη Τράπεζα της Ελλάδος (ισοτιμία συναλλάγματος, έκδοση χρήματος κλπ) αλλά σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία το εθνικό νόμισμα δεν θα απολάμβανε την προστασία του ευρωνομίσματος. Θεωρώ ότι μία γενιά Ελλήνων έχει ήδη χαθεί (ως μετανάστες, ως νεόφτωχοι, ως εξαρτημένοι από ουσίες) και πλέον ο στόχος είναι η ανάπτυξη που θα επιστρέψει στην Ελλάδα την επόμενη δεκαετία.

Ευτυχώς που την Κύπρο «προστατεύουν» οι Εβραίοι. Σε λίγο θα προστατεύουν και εμάς από τη κλίκα Ερντογάν-Νταβούτογλου-Μπαγίς καθώς το κινητό του Μπεγλίτη δεν επαρκεί ως αποτρεπτικό μέσον...

Τα Διπλωματικά Έγγραφα για την Τουρκία

Αποφασίσαμε να αξιοποιήσουμε τις τεχνολογικές εξελίξεις στον εκδοτικό χώρο και παρουσιάζουμε στο αναγνωστικό κοινό το ηλεκτρονικό βιβλίο "Wikileaks - Τα Διπλωματικά Έγγραφα για την Τουρκία" σε μορφή CD-ROM.

Το βιβλίο απευθύνεται στον Έλληνα της Ελλάδος, της Κύπρου και της Διασποράς. Παρουσιάζει για πρώτη φορά, με τρόπο κατανοητό, άγνωστες πτυχές της σύγχρονης Τουρκίας τις οποίες η Ελληνική βιβλιογραφία δεν έχει μέχρι σήμερα προσεγγίσει επαρκώς ή καθόλου.

Φιλοδοξούμε να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση μίας σαφούς και εμπεριστατωμένης απόψης για την γείτονα χώρα προκειμένου ο ανήσυχος (για τα Εθνικά θέματα) Έλληνας να απαλλαγεί επιτέλους τόσο από τους "γραφικούς επαγγελματίες πατριώτες" όσο και τους "σώφρονες ακαδημαϊκούς νεοραγιάδες" όλων των χρωμάτων και τάσεων.

Τα διπλωματικά έγγραφα που διέρρευσε η ιστοσελίδα Wikileaks αποτελούν μοναδική ευκαιρία για τις Κυβερνήσεις και τις Υπηρεσίες Πληροφοριών να εξάγουν συμπερασμάτα και να διαμορφώσουν πολιτικές. Το ίδιο ισχύει και για την ΕΥΠ και το Υπουργείο Εξωτερικών. Με τους υφισταμενους ρυθμους διαρροης εγγραφων απο την ιστοσελιδα Wikileaks θα χρειαστουν 10 ολοκληρα χρονια για να δημοσιευτουν τα 8 χιλ περιπου εγγραφα που αφορουν στην Τουρκια...

Το βιβλίο κατηγοριοποιεί τα εγγραφα σε 5 θεματικες ενοτητες. Η ανάλυση των ενοτήτων
βασίζεται σε πληθώρα πηγών και μελετών αναγνωρισμένων Κέντρων Στρατηγικών Σπουδών από την Τουρκία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και το Ισραήλ.

Στη κατηγορία Bonus παραθέτουμε για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό στατιστικά στοιχεία, πίνακες και αναφορές για τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, την Τουρκική Οικονομία και τις πολύκροτες υποθέσεις "Εργκενεκόν" και "Βαριοπούλα".

Ευελπιστούμε ότι, σε μία μίζερη εποχή όπου υπερεθνικοί οργανισμοί όπως το ΔΝΤ και η ΕΚΤ ασκούν de facto τη διακυβέρνηση της χώρας, το βιβλίο "Wikileaks - Τα Διπλωματικά Έγγραφα για την Τουρκία" θα εμπλουτίσει το δημόσιο διάλογο και την αυτοκριτική μας προκειμένου η πατρίδα μας να μην εισέλθει μοιρολατρικά στην Νεο-οθωμανική σφαίρα επιρροής της τρόικας Γκιουλέν - Νταβούτογλου - Γκιούλ.

Για την παρουσίαση του βιβλίου, εδώ

Καλή ανάγνωση!

Στην εποχή του Νεο-οθωμανισμού

Les vidéos de Pikramenos sur Dailymotion

Powered by Dailymotion

Ο καθηγητής Κουλουμπής και το φοβικό σύνδρομο περί Τουρκίας

O κ. Θεόδωρος Κουλουμπής, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών & Αντιπρόεδρος του (σ.σ γνωστού κρατικοδίαιτου και αμερικανόφιλου) ΕΛΙΑΜΕΠ φρόντισε, λίγο πριν την νέο-οθωμανική άφιξη του Ερντογάν μετά των υπουργών αυτού, να θέσει και πάλι τα «αμείλικτα ερωτήματα» του προς την Ελληνική κοινή γνώμη σχετικά με τη διαχείριση της «έναντι του Αιγαίου Τουρκιάς»…

Σε άρθρο του στη Καθημερινή της Κυριακής (25/4/2010), η οποία δίνει βήμα, σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση, στη «ακαδημαϊκή παρέα» του ΕΛΙΑΜΕΠ (Τσούκαλης, Βερέμης, Γρηγοριάδης, Ντόκος, Κουλουμπής, Παπαχελάς κλπ) ο εν λόγω καθηγητής επανέλαβε τις τετριμμένες πλέον θέσεις του περί «νέο-οθωμανικού πολιτικού ρεαλισμού» εκ μέρους της Ελλάδος.

Απορώ γιατί μέχρι τώρα ο κ. Κουλουμπής δεν έχει λάβει τις απαντήσεις στα « αμείλικτα ερώτηματα » που θέτει. Θα ήθελα να τον «διαφωτίσω» σχετικά γιατί δείχνει να βρίσκεται εκτός νέο-οθωμανικής πραγματικότητας….

Γράφει λοιπόν ο κ. Κουλουμπής για τους υπερ-πατριώτες διανοητές, πολιτικούς κλπ

« Για παράδειγμα, όταν ερωτώ εάν μια πιο ενεργητική και αντεπιθετική στάση απέναντι στην Τουρκία συνεπάγεται στρατιωτική εμπλοκή ή κλιμάκωση τύπου Ιμίων (π.χ., αν θα έπρεπε να καταρριφθεί ένα τουρκικό αεροπλάνο που υπερίπταται ελληνικού εδάφους), η απάντηση είναι «όχι, όχι, όχι, και μην κάνεις προβοκατόρικες ερωτήσεις».


Κ. Κουλουμπή δε γνωρίζω σε ποιους απευθύνετε αυτές τις ερωτήσεις αλλά αν θέλετε πραγματικά απάντηση στο ερώτημα σας, σας γράφω το εξής :

Με βάση το Διεθνές και Εθνικό Δίκαιο κάθε πράξη, παράβαση ή παράληψη των υποκειμένων του (δηλαδή τα κράτη) συνεπάγεται και ένα νομικό – νόμιμο αποτέλεσμα. Υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες όταν π.χ. ένα Τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος παραβιάζει τον Ελληνικό Εναέριο Χώρο (αναγνώριση, αναχαίτηση, κατάρριψη κλπ). Αν η Ελλάς εφαρμόζει τις διαδικασίες ή όχι αφορά πολιτικές και στρατιωτικές εκτιμήσεις των εκάστοτε αρμοδιών Αρχών. Δεν ΠΡΕΠΕΙ να είναι θέμα πατριωτισμού ή « φοβικού συνδρόμου » έναντι της Τουρκίας. Άρα το ερώτημα σας είναι ΛΑΘΟΣ.

Εσείς φοβάστε ότι την επόμενη στιγμή μίας κατάρριψης ενός Τουρκικού μαχητικού, θα ακολουθήσει μαζικός βομβαρδισμός της Ελλάδος με Τουρκικούς πυραύλους εδάφους – εδάφους ή ναυμαχία στο μέσον του Αιγαίου. Αυτά είναι αστειότητες καθώς ένας πόλεμος προυποθέτει πολύμηνη προετοιμασία, συλλογή πληροφοριών, συντονισμό πολιτικών και στρατιωτικών οργάνων, μεταφορά μονάδων σε προβλεπόμενες θέσεις μάχης κλπ.

Σας παραθέτω μόνο λίγα παραδείγματα :
Η βύθιση Νοτιο-Κορεάτικης κορβέτας πριν από μία εβδομάδα ΔΕΝ οδήγησε σε πόλεμο με τη Βόρεια Κορέα. Η σύλληψη Βρεττάνων στρατιωτών στα Ιρανικά Χωρικά Ύδατα ΔΕΝ οδήγησε σε πόλεμο Ιράν – Βρεττανίας. Ο βομβαρδισμός από την Ισραηλινή Αεροπορία Συριακών στόχων πριν 2 χρόνια ΔΕΝ οδήγησε σε πόλεμο Συρίας – Ισραήλ.

Εν ολίγοις, το μήνυμα που « πέρασαν » προς εχθρούς και φίλους, τόσο το Ισραήλ όσο και η Β. Κορέα και το Ιράν ήταν σαφές : Με την εθνική μας αξιοπρέπεια ΔΕΝ μπορεί να παίζει ΚΑΝΕΙΣ. Την Ελληνική αξιοπρέπεια ΕΣΕΙΣ πως την αντιλαμβάνεστε ;

Ο κ. Κουλουμπής συνεχίζει στο άρθρο του :

Από την άλλη πλευρά του διαλόγου βρίσκονται αυτοί (και μαζί τους ο γράφων) που πιστεύουν ότι ο δρόμος της σύνεσης (το κορυφαίο χαρακτηριστικό του πολιτικού ρεαλισμού) πρέπει να βασίζεται σε μία απλή συνταγή: προώθηση διπλωματικού διαλόγου με την Τουρκία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου (διμερώς ή με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης) και συγχρόνως υποστήριξη, με αυστηρές προϋποθέσεις, της τουρκικής ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Κ. Κουλουμπή ο διπλωματικός διάλογος με την Τουρκία, όπως αυτός θεσμοθετήθηκε (το 2002) με ΥΠΕΞ τον νυν πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρεου αποδείχτηκε μετά από σχεδόν 50 διμερείς συναντήσεις ως « χάσιμο χρόνου ». Κάτι αντίστοιχο με τις διμερείς συναντήσεις για το Συνταγματικό όνομα των Σκοπίων. Άρα για ποια προώθηση διπλωματικού διαλόγου γράφετε ; Ποιος σας είπε ότι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο αποτελεί τη ΜΟΝΗ διαφορά για Νέο-οθωμανούς και Κεμαλιστές ; Διαβάσετε την πρόσφατη συνέντευξη Νταβούτογλου ;

Ο κ. Κουλουμπής συνεχίζει :

Πάντως, με δεδομένη τη σημερινή αμφιθυμία στο πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας ανάμεσα στον επιθετικό αναθεωρητισμό και μια πολιτική καλής γειτονίας, η διατήρηση μιας επαρκούς ισορροπίας στρατιωτικών δυνάμεων παραμένει εκ των ων ουκ άνευ για τη διατήρηση της αποτροπής και την εξασφάλιση της εδαφικής μας ακεραιότητας.

Κ. Κουλουμπή αν θεωρείτε ως « επιθετικό αναθεωρητισμό » τους Κεμαλιστές, και ως « πολιτική καλής γειτονίας » τους Νέο-Οθωμανούς του δίδυμου Ερντογαν – Νταβούτογλου, η γνώση σας για τη σύγχρονη Τουρκία είναι επικίνδυνα ελλιπής…Το δόγμα « μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες » δεν αφορά τους γείτονες αλλά τα προβλήματα της ίδιας της Τουρκίας. Ο Νταβούτογλου προτείνει στους γείτονες της Τουρκίας « Στρατηγικά Συμβούλια Συνεργασίας », προκειμένου να θέσει οικονομικά, πολιτικά, και γεωστρατηγικά τα γειτονικά κράτη υπό Τουρκική επιρροή. Σε αυτό συμβάλλουν βέβαια τα μεγέθη της Τουρκικής οικονομίας έναντι των γειτόνων της.

Γράφετε ότι :

Ο Βενιζέλος και ο Ατατούρκ, οκτώ μόλις χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατάφεραν να συνάψουν ένα ελληνοτουρκικό σύμφωνο ειρήνης και φιλίας.

Εξηγείστε μας (σε επόμενο άρθρο σας) τι κέρδισε η Ελλάς και ο προσφυγικός Ελληνισμός (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Καππαδόκες κλπ) από αυτό το ελληνοτουρκικό σύμφωνο ειρήνης και φιλίας…


Ξέρετε στη ζωή όλα είναι θέμα αισθητικής…Απλά, εμείς (ως νέα γενιά) δε θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν τις επόμενες δεακετίες σε μία Νέο-οθωμανική επαρχία όπως η σημερινή πολιτικο-οικονομική ελίτ προορίζει την Ελλάδα του ΔΝΤ.

H τοποθέτηση Davutoglu στο Τουρκικό ΥΠ.ΕΞ

Αν και ο κ. καθηγητής Ahmet Davutoglu επιθυμούσε διακαώς (όπως δήλωνε δημόσια τουλάχιστον) την “επιστροφή” του στα πανεπιστημιακά έδρανα μετά από μία περίοδο 6 ετών (2003-2009) παροχής συμβουλών τόσο στο τότε ΥΠΕΞ Abdullah Gul όσο και στο Πρωθυπουργό Tayip Erdogan, ο τελευταίος επέλεξε να τον τοποθετήσει στο Υπουργείο Εξωτερικών. Πολλοί θεωρούν την επιλογή Davutoglu ως επιβράβευση των μέχρι τώρα συμβουλών και πρωτοβουλιών του στα πλαίσια της εφαρμογής της «νέο-οθωμανικής» διπλωματίας. Άλλωστε, όπως με πληροφορούν έγκυρες πηγές από την Άγκυρα, «ο κ. Davutoglu απολαμβάνει το σεβασμό και την εκτίμηση όλων στους κύκλους του κυβερνώντος AKP. Παράλληλα προβλέπεται να διατηρήσει την ελευθερία κινήσεων που είχε αν και οφείλει να ακολουθήσει το διπλωματικό πρωτόκολλο»

Είχαμε ασχοληθεί με τις πρωτοβουλίες και τη δραστηριότητα του κ. Davutoglu πολύ πριν κάποιοι yalanci τουρκολόγοι σε Ελλάδα και Κύπρο τον ανακαλύψουν (http://endoturkika.blogspot.com/2008/09/h-p.html, Σεπτέμβριος 2008).

Ο κ. Davutoglu εκφράζει τη «νέο-οθωμανική σχολή σκέψης» στους ελιτίστικους κύκλους Τούρκων επιχειρηματιών - διπλωματών-ακαδημαϊκών – στρατιωτικών. Σε κάθε ομάδα ενδιαφέροντος-συμφερόντων προσφέρει την εναλλακτική προοπτική της νέο-οθωμανικής νοσταλγίας.

Συγκεκριμένα:

1) Οι επιχειρηματίες της Τουρκίας (στο σύνολο των Εμπορικών Επιμελητηρίων – Συνδέσμων) στηρίζουν το «Νέο-οθωμανισμό» του κ. Davutoglu. Ο λόγος είναι απλός: Διείσδυση και αύξηση του μεριδίου αγοράς στο Μουσουλμανικό κόσμο που φτάνει σήμερα το 1,2 δις ψυχές. Ενδεικτικά αναφέρω ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της Τουρκίας, (έτος 2006), οι συνολικές εξαγωγές της προς το Ισλαμικό κόσμο ξεπέρασαν τις εξαγωγές της προς το Δυτικό (Ευρώπη, Ρωσία, ΗΠΑ).
2) Η νέα γενιά διπλωματών της Τουρκίας αρέσκεται στη προοπτική η Τουρκία να ανακτήσει το χαμένο γόητρο του Ισλαμικού ιστορικού κέντρου εξουσίας (σύγχρονο Χαλιφάτο - εκφραστή των δεινών της Ισλαμικής Ούμμας) με άνοιγμα Πρεσβειών και Προξενείων σε Αφρική και ανάκτηση ηγετικού ρόλου σε οργανισμούς όπως η Ισλαμική Συνδιάσκεψη, ο Αραβικό Σύνδεσμος, η Ισλαμική Ημισέληνος κλπ
3) Οι ακαδημαϊκοί στηρίζουν το όραμα του κ. Davutoglu διότι βλέπουν ότι μπορούν να «αναλάβουν» την πανεπιστημιακή εκπαίδευση των ελίτ τόσο στις πρώην ΣΣΔ της Κεντρικής Ασίας όσο και στα Βαλκάνια, τη ΝΑ Ασία και το Καύκασο. Το δίκτυο Πανεπιστημίων και σχολείων των Fethullahci (Fethullah Gulen) είναι μία από τις πτυχές του «Νέο-οθωμανικού» εκπαιδευτικού επεκτατισμού.
4) Οι στρατιωτικοί καλοβλέπουν το «Στρατηγικό Βάθος» (Stratejik Derinlik ) του κ. ΥΠΕΞ καθώς μία φιλο-τουρκική κοινωνία στα Βαλκανικά κράτη αλλά και στο Καύκασο, Κεντρική Ασία και Μέση Ανατολή θα ευνοούσε την αποστολή και εγκαθίδρυση Τουρκικής στρατιωτικής δύναμης σε ζώνες διέλευσης αγωγών και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων.

To ερώτημα γιατί ο κ. Davutoglu εκτίθεται στα φώτα της δημοσιότητας και δε συνεχίζει το παρασκηνιακό του παιχνίδι είναι απλό: Τα στελέχη του AKP που γνωρίζουν τα της διεθνούς πολιτικής είναι μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού. O Αbdullah Gul τελεί χρέη Προέδρου Δημοκρατίας, ο Egεmen Bagis είναι Υπεύθυνος για τις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε, o Kiniklioglu είναι Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής και ο Babacan γύρισε στο Υπουργείο Οικονομικών

Δυστυχώς για τον ίδιο το κ. Davutoglu, η Μέση Ανατολή πέρα από μία μεγάλη αγορά καταναλωτών τουρκικών προϊόντων και συμβολαίων για εργολάβους έχει άλυτα διαρθρωτικά προβλήματα (Κουρδικό, Παλαιστινιακό, Ιρανική πυρηνική τεχνογνωσία, Ισλαμική τρομοκρατία). Μία σπίθα (Ισραηλ) μπορεί να ανακατέψει την τράπουλα στη περιοχή και τότε η Τουρκία θα πρέπει να διαλέξει στρατόπεδο διαφορετικά η κρίση θα περάσει τα σύνορα της.

Αλήθεια, μία συνάντηση Μπακογιάννη-Davutoglu τι θα είχε ως θέμα συζήτησης; Την εφαρμογή του νέο-οθωμανισμού στην Ελλάδα; Την αναπαλαίωση των μουσουλμανικών τζαμιών (για τουριστικούς λόγους); Ή μήπως τη λειτουργία μεταπτυχιακού κύκλου σπουδών για το Hoca Mevlana και το Said Νur σε πανεπιστήμιο της Θράκης;

Χριστός Ανέστη σε όλους!

Συμπεράσματα από τις Δημοτικές Εκλογές

AKP (Ισλαμιστές/Φιλελεύθεροι) 34,3 (2002) 46,6 (2007) 39 (2009)
CHP (Κεμαλιστές/Αριστερά) 19,4 (2002) 20,9(2007) 23,2 (2009)
MHP (Γκρίζοι Λύκοι) 8,4(2002) 14,3(2007) 16,1(2009)
DTP (Koύρδοι) 6,2(2002) 5,2(2007) 5,4(2009)
SP (Ισλαμιστές) 2,3(2002) 2,5(2007) 5,4(2009)
DP (Κεμαλιστές/Δεξια) 9,12(2002) 5,4(2007) 2,7(2009)


Το ΑΚP του Ερντογάν ανεδείχθη ο μεγάλος χαμένος των χθεσινών Τοπικών εκλογών στη γείτονα Τουρκία. Συγκριτικά (βλέπε πίνακα) με το 2007 (βουλευτικές εκλογές) το ΑΚP έχασε 7,6 ποσοστιαίες μονάδες οι οποίες κατανεμήθηκαν στο CHP (2,3), στο SP(2,9) και στο ΜΗP(1,8). Το DTP διατήρησε τις δυνάμεις του (5,4) αλλά λόγω νέων εγγραφών στους εκλογικούς καταλόγους κατάφερε να «κρατήσει» δήμους-προπύργια (Ντιγιαρμπακίρ) αλλά και να κερδίσει νέους δήμους (Βαν, Σιιρτ).


Συμπεράσματα:

- Τα συνολικά αποτελέσματα κρίνονται «υγιή» καθώς το κυβερνών κόμμα χρεώθηκε τη φθορά εξουσίας (2002-2009) αλλά και την αύξηση της ανεργίας και πτώσης των εξαγωγών. Είναι πολιτικά σημαντικό ότι οι διαρροές του κατευθύνθηκαν σε αντι-κουρδικά κόμματα (CHP, MHP) και Ισλαμιστές και ότι διατήρησε τη δύναμη του στις Κουρδικές επαρχίες. Βέβαια τα αποτελέσματα του ΑΚP είναι απογοητευτικά για όσους ήλπιζαν ότι η λειτουργία του TRT-6 στα κουρδικά και η διανομή «ηλεκτρικών συσκευών» σε φτωχούς Κούρδους θα λειτουργούσε ως πόλος έλξης περισσότερων ψήφων.

- Καμία ηγεσία πολιτικού κόμματος Δε πρόκειται να «αμφισβητηθεί» εκ των έσω λόγω των θετικών τους αποτελεσμάτων. Εν ολίγοις οδηγούμαστε στις εκλογές του 2012 (εκτός απρόοπτου-απαγόρευση DTP) με τα δεδομένα ηγετικά σχήματα.

- Η πτώση του ΑΚP δε μεταφράζεται ως μήνυμα της βάσης για εντατικοποίηση των ευρωπαϊκών μεταρρυθμίσεων. Οι ψήφοι διαρροής μεταφέρθηκαν σε αντι-ευρωπαικά κόμματα (SP, MHP, CHP). Πρόκειται κυρίως για ψήφο απογοήτευσης-διαμαρτυρίας για τη τρέχουσα οικονομική κρίση. Αναμένεται ο Ερντογάν να εμπλακεί και να εντείνει τη φιλο-αραβική του διπλωματία προκειμένου να αντλήσει αραβικά κεφάλαια που θα τονώσουν την οικονομία και θα προσφέρουν θέσεις εργασίας.

- Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η «παντοδυναμία» Ερντογάν είναι τρωτή και ότι μία πιθανή αλλαγή του εκλογικού νόμου στη Τουρκία (πλαφόν 10%) θα έφερνε το τέλος της μονοκομματικής διακυβέρνησης καθώς το SP και το DTP θα έμπαινε στο κοινοβούλιο.

-Με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα μία κοινή κάθοδος των ΜΗP-CHP (στις εκλογές του 2012) θα τους έφερνε στη πρώτη θέση (23,2+ 16,1).